Μολώχα για κοίλες & σπονδυλική στήλη

Χαλαρωτική για τους μύες. Χτίζει με τον τρόπο της. Μυς που δεν αιματώνεται, η μολώχα τον χαλαρώνει.

Είναι βρώσιμη.

Χρησιμοποιείται μετά από επίπονη εργασία για να μπορέσει να αιματωθεί ο μυς. Βοηθάει στο μυϊκό σύστημα.

Αποτελεσματική – Κατάλληλη για κράμπες.

Το μαγνήσιο το συναντάμε σε πλούσια φυλλώδη λαχανικά. Η μολώχα έχει μαγνήσιο.

Με τη μολώχα καταφέρνουμε την χαλάρωση του μυϊκού και νευρικού συστήματος καθώς και των τενόντων. Επιταγχύνεται η υπεραιμία τους.

Μολώχα για : 1. Τα τσιμπήματα – 2. Τα κουρασμένα πόδια – 3. Την περιποίηση των ποδιών ( μύκητες και κάλους ) – 4. Τη χαλάρωση της μέσης.

Μολώχα για την ενυδάτωση των νεκρών κυττάρων και ύστερα αποβολή & αφομοίωση από τον οργανισμό.

  • Μολόχα «παύει τας ωδίνας»! έλεγε ο Ιπποκράτης και οι αρχαίοι.
  • Έχει ιδιαιτέρως καλά αποτελέσματα στην ενίσχυση της υγείας μας. Όπως όλα τα είδη το βοτάνων έτσι και αυτό μπορεί να φανεί αρκετά αποτελεσματικό για πολλές παθήσεις, αλλά και στην ενίσχυση του οργανισμού, με πλούσια θρεπτικά και θεραπευτικά στοιχεία.
  • Χρησιμοποιείται ως φαρμακευτικό φυτό εδώ και πάρα πολλούς αιώνες, υπολογίζεται περίπου από το 700 π.χ. Χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη του φυτού τα φύλλα, οι ρίζες και οι βλαστοί. Έχει μικρές ποσότητες βιταμινών Α, Β1, Β2 και C. Στην Αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι μπορούσε  να κόψει την πείνα και τη δίψα. Τα φύλλα της ήταν γνωστά από την αρχαιότητα ως φαγώσιμο λαχανικό, αλλά και για τη φαρμακευτική τους δράση. Σήμερα χρησιμοποιείται από τις φαρμακοβομηχανίες καθώς τα άνθη και τα φύλλα τους έχουν καταπραϋντικές ιδιότητες και συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του βήχα, σε φλεγμονές της επιδερμίδας, του αναπνευστικού, των ματιών, του ουροποιητικού και πεπτικού συστήματος.
  • Η μολόχα χρησιμοποιείται από αρχαιοτάτων χρόνων στην φαρμακευτική ως: μαλακτικό, αποχρεμπτικό, στυπτικό, αντιφλεγμονώδες και επουλωτικό βότανο.
  • Όπου φυτρώνει τσουκνίδαυπάρχει και μολόχα ως “αντίδοτο” στον ερεθισμό από επαφή με την πρώτη.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Όνομα: Μολόχα

Επιστημονική ονομασία: Μαλάχη η άγρια – MalvaSylvestris

Οικογένεια: Μαλβίνες ή Μαλαχίνες

Άλλα ονόματα: Αγριμολόχα, Μαλάχη, Μολάχη, Μουλάγκα, Αμπελόχα, Αμολοχάκι, Μάλβα

Η Μολόχα είναι το συνηθέστερο είδος Μαλάχης. Είναι ένα όμορφο πολυετές και ποώδες φυτό. Ο βλαστός του είναι όρθιος και έχει στρογγυλεμένα φύλλα χωρισμένα σε πέντε περίπου λοβούς. Έχει μεγάλους λεπτούς μίσχους φύλλων. Το άνθος, που φύεται από τον βλαστό, είναι συνήθως ροζ με μοβ ακτίνες και αποτελείται από πέντε πέταλα που περικλείουν τον ανθήρα.

Η μολόχα ανάλογα σε πια περιοχή φυτρώνει παρουσιάζει αλλαγές στο χρώμα των λουλουδιών της. Η μολόχα που φυτρώνει σε γόνιμα χωράφια έχει έντονα ρόδινα άνθη  ενώ αν φυτρώνει σε ξερό πετρώδες μέρος τα άνθη του είναι ξέθωρα ροζ ή άσπρα ή βιολετιά.  Αυτή δε, που φυτρώνει μέσα στα χωριά σε όχθους και σε χαλάσματα είναι «ο σπιτιάρης»  με λουλουδάκια πιο μικρά με ένα ροζ ανοιχτό όμορφο χρώμα.

Σαν τροφή χρησιμοποιούνται σχεδόν όλα τα μέρη του βοτάνου, τα φύλλα, οι τρυφεροί βλαστοί και τις ρίζες. Το ύψος της φτάνει τα 30-150 εκατοστά. Ωστόσο έχει βρεθεί Μολόχα (μη καλλιεργημένη) που είχε φτάσει σε ύψος τα 3 μέτρα.

Ο καρπός της είναι επίπεδος, με πολυάριθμα τμήματα. Το χρώμα των λουλουδιών παρουσιάζει αλλαγές και εξαρτάται κυρίως από την περιοχή όπου φυτρώνει η μολόχα. Για βρώση μαζεύεται τρυφερή πριν φουντώσει και ανθίσει, διαφορετικά, την μαζεύουμε για αποξήρανση κατά την ανθοφορία.

Η Μολοχα (Malvasylvestris) είναι ένα φυτό ενδημικό στη Δυτική Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Ωστόσο τη μολόχα θα τη βρούμε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, γιατί “προσαρμόστηκε” στο φυσικό περιβάλλον πολλών περιοχών (από την Αμερική μέχρι τη Ανατολική Αυστραλία) και απέκτησε μάλιστα και ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Έτσι, είναι μονοετές φυτό στη Βόρεια Αφρική, διετές στην Ευρώπη και πολυετές σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι ένα πολύ δημοφιλές φυτό, που αγαπήθηκε πολύ και χρησιμοποιήθηκε από τα πολύ παλιά χρόνια.

Είναι ενδιαφέρον ότι η μολόχα φυτρώνει πάντα κοντά σε κατοικημένες περιοχές. Η μολόχα φουντώνει την άνοιξη και ανθίζει το καλοκαίρι. Τα άνθη και τα φύλλα συλλέγονται και ξηραίνονται προσεκτικά, από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο σε σκιά.

Στην Πελοπόννησο ήταν και είναι πολύ γνωστή γιατί φυτρώνει παντού  από τα καλλιεργημένα χωράφια μέχρι τα χαλάσματα  και από τους κήπους μέχρι του δρόμους και τα πετρώδη εδάφη, με ονομασίες όπως αγριμολόχα, μαλάχη, αμπελόχα, αμολοχάκι, μάλβα, τη βρίσκουμε πάνω σε παλιούς τοίχους, κοντά σε μονοπάτια σε χέρσες εκτάσεις και πάντα μα πάντα κοντά σε κατοικημένες περιοχές  αν τη συναντήσουμε μακριά από κατοικημένες περιοχές αυτό θα σημαίνει ότι κάποτε υπήρχε ένα σπίτι εκεί!!!

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ

Το φυτό περιέχει φλαβονοειδή και γλίσχρασμα. Τα άνθη του είναι πλούσια σε ανθοκυανοσίδες. Περιέχει ακόμη, φυτική βλέννα, αιθέριο έλαιο και ίχνη τανίνης.

 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Οι καθαρτικές ιδιότητες της μολόχας ήταν γνωστές από την αρχαιότητα. Στην αρχαία Ελλάδα καλλιεργούσαν τη μολόχα μαζί με άλλα λαχανικά και βότανα στους κήπους τους και πίστευαν ότι σταματούσε την πείνα και τη δίψα.

Αυτός που ανέφερε πρώτος την μολόχα τον έβδομο αιώνα π.Χ ήταν ο Ησίοδος.  Οι δε Βυζαντινοί σχολιαστές του μας πληροφορούν ότι στα χρόνια εκείνα έφτιαχναν με μολόχα και με πολλά άλλα βότανα έναν θρεπτικότατο πολτό. Η σοφή λαϊκή ιατρική θεωρεί τη μολόχα ως ένα από τα αποτελεσματικότερα φαρμακευτικά βότανα εναντίον της δυσκοιλιότητας, την ιδιότητα αυτή της μολόχας την τονίζει με έμφαση και ο Βυζαντινός συγγραφέας Συμεών Σηθ… Στα “Βυζαντινά Γεωπονικά” είναι το βότανο που θεραπεύει “τα κρυφά πάθη των γυναικών”, τα νοσήματα των νεφρών, τα ηπατικά νοσήματα, τις πληγές, τις φλεγμονές και πολλά-πολλά άλλα. Το “Περί χυμών, βρωμάτων και πομάτων”, ένα άλλο βυζαντινό κείμενο, αναφέρει τη μολόχα ως εξαιρετικά εύπεπτη και δυναμωτική τροφή πιστευόταν ότι α) απαλλάσσει το σώμα από ασθένειες και β) θεραπεύει τα πάντα εξαιτίας της ήπιας καθαρτικής της δράσης.

Ο Κικέρων με τον Οράτιο μας αναφέρουν πολλές από τις ανακουφιστικές της ιδιότητες. Συγκεκριμένα ο Κικέρων μας αποκαλύπτει ότι αποτοξινώθηκε πλήρως, τρώγοντας ένα πιάτο μολόχα και σέσκουλο.

Ο Διοσκουρίδης, ο Κέλσος και ο Πυθαγόρας εκτιμούσαν τις ιδιότητές της κατά της δυσκοιλιότητας. Ο Δίφιλος ο Σίφνιος έγραψε ότι βοηθά σε περιπτώσεις ερεθισμού των νεφρών και της κύστης.

Ο Ιπποκράτης τη συνιστούσε κατά της δυσπεψίας σε άτομα που αντιμετώπιζαν προβλήματα πέψης. Έφτιαχνε επίσης ένα κατάπλασμα με κρασί και μολόχα, για να αντιμετωπίσει τα οιδήματα και τις φλεγμονές. Τη συνιστούσε σαν αφέψημα εναντίον διαφόρων γυναικολογικών προβλημάτων και παρασκεύαζε με αυτή κολπικά υπόθετα, τα οποία χρησιμοποιούσε για να διευκολύνει τους τοκετούς και να μετριάσει τους πόνους.

Ο Πλίνιος (77 π.Χ.) λέει για τη μολόχα ότι “όποιος καταπίνει κάθε μέρα μισό κύπελλο από τον χυμό της, θα έχει ανοσία σε όλες τις νόσους”…

Κατά το Μεσαίωνα, ο Πλατίνος θεωρούσε τη σαλάτα με φύλλα μολόχας εξαιρετικά υγιεινή, γιατί υποστήριζε πως “μαλακώνει την κοιλιά, θεραπεύει τη νεφρίτιδα και διαλύει τις πέτρες” (των νεφρών).

Ο Καρλομάγνος είχε διατάξει να καλλιεργείται μολόχα σ’ όλους τους αυτοκρατορικούς κήπους.

Λέγεται ότι ο Επιμενίδης είχε κοιμηθεί για 50 χρόνια σε ένα σπήλαιο στην Κρήτη και όταν ξύπνησε, βρέθηκε σε ένα καινούργιο κόσμο, όπου για να μην πεινά και να μην διψά, έτρωγε μόνο μολόχα και βολβούς. Αυτός είναι και ο λόγος που η μολόχα έγινε το βότανο των μυστικιστών και από τότε, χρησιμοποιείται σε διάφορες τελετές και μυήσεις.

Οι Πυθαγόριοι την εκτιμούσαν ιδιαίτερα και επειδή τα άνθη της είναι πάντα στραμμένα προς τον ουρανό θεωρήθηκε ιερό βότανο. Ο Ιάμβλιχος μας αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας συνιστούσε να αποφεύγεται η μολόχα επειδή είναι η πρώτη αγγελιοφόρος της «συμπάθειας» των ουρανών προς την Γαία.

Οι δε λεγόμενοι πρακτικοί θεραπευτές σε διάφορες χώρες της Ευρώπης- όπως της Αγγλίας και της Γαλλίας- φτιάχνουν μια γλυκιά κρέμα-πάστα από ρίζες μολόχας που είναι μαλακτική και θεραπευτική για τον πονεμένο λαιμό  το βήχα και τη βραχνάδα.

Στη γαλλική ύπαιθρο, συνηθίζουν να προσθέτουν τρυφερές κορυφές και φύλλα μολόχας στις πατάτες τους, γιατί πιστεύουν ότι έτσι, διευκολύνεται η λειτουργία των νεφρών.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

Τα πανέμορφα λουλούδια της μολόχας στόλιζαν πάντα, τα στεφάνια της Πρωτομαγιάς.

Με τους κλώνους της έφτιαχναν και φτιάχνουν δακτυλίδια και βραχιόλια για να υποδεχθούν την όμορφη εποχή της Άνοιξης.

Σε πολλά σπίτια της υπαίθρου, οι γυναίκες τυλίγουν τους ντολμάδες με φύλλα μολόχας. Το δε αφέψημα και το έγχυμα της τα χρησιμοποιούσαν σαν γιατρικό αν πονούσε σε κάποιον ο λαιμός έβραζαν μολόχα, έριχναν μέσα μια κουταλιά μέλι και του έδιναν να πιει και να κάνει γαργάρες  οι βλαστοί και τα φύλλα βράζονταν ή μαγειρεύονταν με διάφορους τρόπους και τα συνδύαζαν θαυμάσιαμε όσπρια με κρέας με ρύζι  τα έκαναν γιαχνί ή ομελέτες ο καρπός της μολόχας είναι μεριστόκαρπος που το λένε «ψωμάκι», επειδή μοιάζει με σπιτίσιο ψωμί.

Οι Φελάχοι, που τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας ζούσαν με χόρτα, έφτιαχναν ένα νόστιμο φαγητό από τις ρίζες της μολόχας τις οποίες αφού τις έβραζαν μετά τις τηγάνιζαν με κρεμμύδια.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ & ΧΡΗΣΕΙΣ

-Τα φύλλα της μολόχας είναι μαλακτικά. Καταπραϋνουν τον ερεθισμό των βλεννογόνων και συνεπώς συνιστώνται για τη βρογχίτιδα, τον ξηρό βήχα και τις φλεγμονές του λαιμού.

-Για την αντιμετώπιση παθήσεων του πεπτικού και του ουροποιητικού συστήματος (περιπτώσεις κολικού, κυστίτιδας, γαστρίτιδας) και εντερικών διαταραχών.

-Είναι κατά της κατακράτησης ούρων και της αιματουρίας.

-Έχει υπακτικές ιδιότητες. Βοηθά στα προβλήματα των νεφρών και του ήπατος.

-Καθαρίζει τον οργανισμό από τις τοξίνες.

ΛΑΔΙ ΜΟΛΟΧΑΣ

-Ανακουφίζει από τιςαιμορροϊδες.

-Για φλεγμονές και οιδήματα.

-Για την περιποίηση φλεγμονών του δέρματος, όπως είναι τα σπυριά, οι “καλόγηροι”, τα εξανθήματα κ.α.

-Ανακουφίζει το έκζεμα.

-Μαλακώνει τους κάλους των ποδιών.

-Ανακουφίζει τα πρησμένα πόδια.

-Ανακουφίζει από αποστήματα, δοθιήνες και ελαφρά εγκαύματα.

-Ανακουφίζει από το τσίμπημα μέλισσας ή σφήκας.

ΜΕΛΕΤΕΣ

Σε διεθνείς μελέτες έχει αναφερθεί ότι δύο με τρία φλιτζάνια έγχυμα μολόχας την ημέρα σε συνδυασμό με κομπρέσες στο στήθος το βράδυ-από ζεστά φύλλα και στραγγισμένα καλά άνθη-έχουν πολύ αρεστά αποτελέσματα στο εμφύσημα όπως και σε περιπτώσεις δύσπνοιας.